Bezoek Olympiade Dresden, door Alwin Pauptit

Gejat van www.meppelerschaakvereniging.nl

We waren het eerst niet echt meer van plan, maar zaterdagochtend 15 november besloten mijn vriendin Tere en ik om toch even op de Olympiade in Dresden te kijken. Je moet je leden immers toch een beetje een hart onder de riem steken als ze zich zo uitsloven om de Meppeler eer in den vreemde hoog te houden. Om een uur of twaalf vertrokken wij en ondanks een kleine file in Duitsland waren we even na zessen in Dresden. Het duurde wel een tijdje voordat we het hotel hadden gevonden, hetgeen, naar later bleek, hetzelfde hotel was als waar Kees en de andere Ghanezen zaten!

Eerst nog even in de binnenstad rondgekeken, de winkels waren tot 20.00 uur open en zo vaak ben je nu eenmaal ook weer niet in Ost-Deutschland. Leuk was ook dat veel etalages speciaal voor de Olympiade versierd waren. En ook waren er veel posters en affiches in de stad ter promotie.

Toen naar de speelzaal, maar om 20.45 toen we daar kwamen, was het natuurlijk al afgelopen. Voordeel was wel dat we geen toegang hoefden te betalen en naar hartelust konden rondlopen. Het was alleen niet zo geweldig om te zien dat Ghana had verloren met 4-0 en ook de Nederlandse dames hadden volgens het scorebord verloren van China met 2,5-1,5.

Kees gebeld, maar er werd niet opgenomen, dus we zijn maar wat gaan eten in het prachtige centrum. Nadat het in de Tweede Wereldoorlog is platgebombardeerd door de Engelsen en de Amerikanen en nadat het puin in de DDR periode gewoon bleef liggen, hebben de Duitsers vanaf 1990 weer veel gebouwen hersteld, waaronder de imposante Frauenkirche.

Tijdens het eten belde Kees ineens en rond een uur of 23.00 ontmoetten we hem in de lobby van zijn hotel, waar een aantal landgenoten aan het schaken was. Althans, dat dacht ik, maar nadat ik na enig bestuderen toch echt niet Kees’ teamgenoten Robert en Eddy kon herkennen, bleek dat het een Nigeriaans team was.

Eddy en Robert waren al netjes aan het slapen als goede voorbereiding op de nieuwe wedstrijd. Kees zelf koos een andere voorbereidingstactiek:

Het was ook duidelijk dat Kees met grote teugen genoot van het hele spektakel! Echt leuk om hem zo blij en gelukkig te zien en het is natuurlijk ook heel bijzonder dat hij hier bij mag zijn!

De volgende dag ontmoetten we op hun hotelkamer ook Robert en Eddy die nog net de laatste openingsvarianten aan het bekijken waren.

Het was een warm weerzien nadat ik Robert en Eddy al vorige week dinsdag in Oasis had ontmoet. Heel aardige mensen!

Onze Ghanese vrienden wilden nog wat meer uitrusten voor de wedstrijd (qua instelling kunnen ze zo in MSV 1!) en we gingen dus alleen met Kees even wat drinken in de stad, die zowaar thee vond die niet te drinken was (dacht dat Kees inmiddels wel vieze-thee-immuun was). Hier nog wat andere Nederlanders (uut Dalfsen) tegengekomen die nog nooit van de Olympiade hadden gehoord. Maar misschien wel weer een nieuwe sponsor voor SmartKids erbij.

Op naar de speelzaal. De organisatie was echt geweldig, ze hadden het zelfs voor elkaar gekregen wat leuke paardjes op de gebouwen te krijgen, dus ook echt iets voor jou Sibbele!

En, als klap op de vuurpijl stond daar ineens een standbeeld van ene Johann op het paard (helaas niet op de foto te zien, maar er staat echt Johann).

Volgens Kees was ie voor Johann Kreuff, maar ik hou het op Johann Buwalda (met een oe). Terwijl we met open mond alle mooie historische gebouwen bewonderden, kwam ineens de speelzaal in zicht. Daar kwam we immers ook voor.

Kees mocht mooi de VIP-ingang in, en wij maar in de rij staan wachten. Je merkt het meteen he, dat je in Oost-Duitsland bent. Waar in Mainz (toernooitje waaraan een aantal enthousiaste MSV’ers elke zomer meedoet) alles nog mooi en strak geregeld is bij de ingang en de rijen, was het hier een grote bende. Maar natuurlijk wel met de grenzpolizei bij de ingang, dus toch maar netjes de kaartjes gekocht. En binnen was het ook al meteen raak. Terwijl ik wat foto’tjes met mijn Iphone aan het maken was, komt er een deftige jonge Duitser strak in pak met de woorden: “Das ist ein Handy, oder?”. Ik probeerde nog, ja, is inderdaad handig, maar daar trapte hij niet in. Hij moest echt uit toen de ronde begon. Niet dat ik me daar wat van aantrok, want anders hadden we niet deze mooie actiefoto’s van het Kees:

Het originele stuk met foto's staat hier:
http://www.meppelerschaakvereniging.nl/externe-competitie/bezoek-olympiade-dresden/

Schaken in Ghana, Meppel en Dresden

De avonturen van het Ghanese nationale schaakteam - met Kees Hoogendijk - op de Olympiade in Dresden.

Op dinsdag 11 november 2008 arriveerden Robert Sackey en Eddie Thompson in Meppel, na een vlucht uit Accra en een treinreis vanaf Schiphol. ’s Avonds konden ze mooi nog een potje meespelen op de clubavond van de Meppeler Schaakvereniging. Het team is nog niet compleet – er moet minstens nog één speler bij, maar we hopen dat dat zsm goed komt.
Woensdagochtend, na een zeer kort naggie, vertrokken Eddie, Robert en ik om een uur of 10 vanuit Meppel; iets over 4 waren we in Dresden, geen problemen onderweg. Om een uur of 5 het registratie kantoortje van de organisatie gevonden, het kostte een uur om te registreren. We zijn in een IBIS hotel geplaatst. Om 7 uur met shuttles naar een ijshockeyarena, waar de openingsceremonie plaatsvond. Niet erg speciaal vond ik, maar mijn teamgenoten waren het daar definitely mee oneens. Wel veel bekenden getroffen uit de schaakwereld. Nederlanders, Afrikanen, Herman Grooten, Ard van Beek etc. Leon Muis (OSBO) is bijv. scheids.
Donderdag ochtend nog maar net de ontbijt deadline gehaald (10 uur), maar geen probleem, de ronden beginnen pas om 15 uur. Hard aan het werk gegaan om ons team aangevuld te krijgen tot 4 of 5 man. Eerst toestemming gekregen om een vervanger op te roepen (Leo Kubie, een Ghanees die in Londen woont), maar die kan pas na het weekend. Tja, dan is de wereldtitel wel verkeken natuurlijk. Ook voor mekaar gekregen dat een Duitse VIP (Richard von Weizsacker, de zoon van; hij is voorzitter van de Duitse Bond) naar de Duitse Ambassade in Accra gaat bellen, met de vraag: “waarom krijgt John Hasford, de Ghanese kampioen, in godsnaam geen visum, terwijl hij nota bene uitgenodigd is door de Duitse organisatie in Dresden?” Ik heb me ingehouden, geen rare woorden gebruikt, zoals !@ #$@%^&*?: etc. Wordt vervolgd.

Eddie had ’s morgens de captains meeting. Om 2 uur de 20 minuten wandeling naar de speelzaal ondernomen. We waren ruim op tijd, maar dat moet ook, want 1 minuut te laat aan het bord betekend een nul. Nieuw beleid van de FIDE. Ook nieuw is dat je geen remise mag aanbieden voor de 30e zet. Erg nieuw en verrassend was de klok instelling. Het half uur extra voor de rest van de partij krijg je niet na 40 zetten, maar als je door je tijd gaat!! Nee, het vangnet hangen we pas op als je van het touw afdondert. Zo voelt dat ongeveer. Iedereen had het er ’s avonds over en bij het ontbijt vanochtend, benieuwd of ze daar wat aan gaan doen vandaag.
We moesten tegen het verschrikkelijke Botswana. Niks bovenste helft tegen onderste helft, ze hadden iets nieuws bedacht. Je moet de eerste 3 ronden tegen teams uit je eigen speelsterkte omgeving, om grote krachtsverschillen te voorkomen; na 3 ronden wordt het “indeling as usual”. Leon en ik waren het eens dat het probleem hiermee slechts vooruitgeschoven en groter wordt.
Ok, Botswana dus. Mijn potje was lijf op internet!! Ik ben beroemd!! Hebben jullie het gevolgd? Kan nog steeds via de website van de organisatie. Ik had het gevoel dat ik mijn tegenstander kon hebben. Ik speelde tamelijk slecht, 3 keer een zet die ik op de volgende zet eigenlijk gewoon moest terugnemen. Bij Tb4 had ik a3 onderschat, Ook de trucs met Lxc5 en Lxf3 en slaan op d4 of c5 heb ik wel gezien, maar ze konden steeds net niet goed, of ik probeerde zetten te vinden die de truc verbeterden. Db3 was onzin en ik had zijn plan dat hij met zijn toren binnenviel op de 8e rij, helemaal niet zien aankomen.
Pas toen ging het er slecht uitzien voor me, bevestigde de hoogbejaarde heer Fritz Vijf (oud computerprogramma) me gisteravond. Later bleek dat die jongen een FM van 2250 (of zoiets) was, niks van gemerkt :-). Mijn teamgenoten waren sneller klaar dan ik; Robbie Sackey viel aan als een wildeman en ging ten onder in de tegenaanval en Eddie Thompson zag in tijdnood een paardvork over het hoofd in een slechter maar wellicht nog speelbaar eindspel. 4-0 voor Botswana, ongeveer de verwachte score :-).

Als je klaar bent met je potje moet je eigenlijk meteen weg van de wedstrijdleider. In de praktijk betekend dat dat je moet zorgen dat hij je voorlopig niet ziet en dat lukt makkelijk in die grote speelzaal, met een paar honderd andere officials; ook als je eenmaal buiten de speelzone bent, mag je officieel niet meer terug. Zelfs het argument “aber ich spiele noch” is niet rechtsgeldig. Maar goed , gewoon een andere grensovergang proberen en als de grenzpolizei ff de andere kant opkijkt kan je over het prikkeldraad klimmen.
Als alle potjes klaar zijn gaat er een stoet wandelaars van speelzaal naar het Rathaus, waar in jeugdherberg sfeer aan lange bierfeest-achtige tafels buffet voer genuttigd wordt. Carlsen en Thompson, Kortsnoi en Hoogendijk, Campomanus en Sackey, broederlijk naast elkaar. Ess, ess, bruderlein ess.

Vandaag, vrijdag, gaan we het machtige Aruba bestrijden. Dus vandaag heb ik het taalvoordeel t.o.v. mijn teamgenoten.
Weeeee aaaaare the chaaaaaaampions …….
Kijk, als de tegenstanders Nederlands spreken dan wordt het en stuk makkelijker JOok Sackey stond beter tegen Aruba en wilde verder spelen, maar stalorders voorkwamen dat; en de tegenstander nam het remiseaanbod nog aan ook.
Met de winter jassen is het helemaal goed gekomen, waarde clubgenoten, dank daarvoor. We hebben er zelfs één over, voor het geval er nog meer Ghanezen binnen komen vliegen; waarschijnlijk gaat dat dinsdag of woensdag daadwerkelijk gebeuren!
Dat ik slecht speelde kan nauwelijks vermoeidheid zijn geweest; woensdag was ik inderdaad erg moe, ik viel zowat in slaap bij de openingsceremonie, maar dat kan ook aan die ceremonie gelegen hebben. Echter van woensdag op donderdag goed geslapen.
Vandaag had ik het gevoel dat ik goed speelde, maar Fritz (schaakcomputerprogramma), Roel of Roelof (twee clubgenoten) gaan dat vast tegenspreken; ik hoor het graag, want ik wil het toernooi natuurlijk wel winnen; als we al met 3 man winnen, dan kunnen ze de borst natmaken als we met zijn 4en of 5en zijn. HA!
Nadat ik klaar was vandaag lang bij Polgar-Sveshnikov staan kijken. Schaakgeschiedenis terwijl je erbij staat!
We waren wat aan de late kant vanmiddag, maar toen we bezweet bij de speelzaal arriveerden, werd ons verteld dat de ronde een uur later zou beginnen; er was iets misgegaan met het indelingssysteem. Dat had ik ’s morgens ook al gemerkt: op internet had ik opeens van iemand verloren die ik helemaal niet kende!

3e ronde
We moeten tegen de IPCA; dat zijn paralympische schakers. Ze zijn allemaal IM, gelukkig hoeven we niet tegen de sterke 1e bord speler. Ik heb ook wat foto’s geplaatst op mijn Flickr fotosite: http://www.flickr.com/photos/12518405@N03/

Mijn potje uit de 1e ronde tegen FM Khetho Phemelo (2229) uit Botswana. Ik heb zwart.
1. e4 d5 2. exd5 Nf6 3. Nf3 Nxd5 4. d4 Bf5 5. Be2 e6 6. O-O Bd6 7. c4 Nf4 8. c5 Nxe2+ 9. Qxe2 Be7 10. Qb5+ Nc6 11. Qxb7 Be4 12. Nbd2 Bd5 13. Qa6 O-O 14. Qd3 Qd7 15. Nb3 a5 16. Be3 a4 17. Nc1 Rab8 18. b3 Rb4 19. a3 Rbb8 20. b4 Bxf3 21. gxf3 Bf6 22. Ne2 Ne7 23. Rad1 Qd5 24. Qe4 Qb3 25. Rd3 Qd5 26. Qxd5 Nxd5 27. Nc3 Nxc3 28. Rxc3 Rfd8 29. Rd3 Rd5 30. Rfd1 c6 31. Bf4 Rbd8 32. Bd6 Rd7 33. Kf1 Be7 34. Bf4 Bf6 35. Bd6 Be7 36. Bxe7 Rxe7 37. Rb1 e5 38. Rbd1 Red7 39. Re1 g6 40. f4 Rxd4 41. Rxd4 exd4 42. Re8+ Kg7 43. Rc8 d3 44. Ke1 d2+ 45. Kd1 Rd3 46. Rxc6 Rxa3 47. Ra6 Kf8 48. Kxd2 Ke7 49. b5 Rb3 50. b6 a3 51. c6 Kd6 52. c7 Kd7 53. Ra8 1-0

Mijn potje uit de 2e ronde tegen Lopez Juste (1948) uit Aruba. Ik heb wit.
1. e4 c5 2. Nf3 d6 3. Bb5+ Bd7 4. Qe2 Nc6 5. c3 g6 6. O-O Bg7 7. Rd1 e5 8. d3 Nge7 9. Bg5 Qc7 10. Nbd2 O-O 11. Rac1 a6 12. Bc4 b5 13. Bb3 h6 14. Be3 Kh7 15.d4 c4 16. Bc2 exd4 17. Nxd4 Ne5 18. h3 N7c6 19. f4 Nxd4 20. Bxd4 Nc6 21. Bxg7 Kxg7 22. Nf3 Rad8 23. Nd4 Rfe8 24. Nxc6 Bxc6 25. Rd4 f5 26. Rcd1 fxe4 27.Bxe4 Qe7 28. Re1 Qa7 (28… d5 29. Bf3 Qh4) 29. Qf2 Qc5 30. Bxc6 Qxc6 31. f5 Qc5 32.fxg6 Kxg6 33. Qg3+ Kf7 34. Rf1+ 1-0

Reactie van clubgenoot Roelof uit Meppel: Deze partij is waarschijnlijk maandag in de krant te vinden. Denk je dat ze de Meppeler krant verkopen in Dresden?
Op elke straathoek, Roelof.

Speel mijn potje uit de 3e ronde na en je denkt vast: “Waarom speel ik daar niet?”
White Bondarets, Vadim Black Hoogendijk, Cornelis Willem Result 1-0
White Elo 2345 Black Elo 0 White Country UKR Black Country GHA
1. e4 d5 2. exd5 Nf6 3. d4 Nxd5 4. Nf3 Bg4 5. h3 Bh5 6. c4 Nf6 7. Be2 e6 8. Qb3 b6 9. Bg5 Be7 10. Bxf6 Bxf6 11. Qb5+ Qd7 12. Qxh5 Bxd4 13. Nxd4 Qxd4 14. Nc3 O-O 15. Rd1 Qf6 16. Qf3 Na6 17. Qxf6 gxf6 18. O-O e5 19. a3 Nc5 20. Nd5 Ne6 21. Nxf6+ Kg7 22. Nd7 Nd4 23. Rxd4 exd4 24. Nxf8 Rxf8 25. Re1 Re8 26. Kf1 c5 27. Bd3 Rxe1+ 28. Kxe1 h6 29. f4 Kf6 30. g4 Ke6 31. Kf2 f6 32. Kg3 Kf7 33. Kh4 1-0

Reactie van clubgenoot Marc: pfff weer een pak slaag…gelukkig hebben we de foto’s nog.

Inderdaad, weer nieuwe foto’s op http://www.flickr.com/photos/12518405@N03/Deze zijn van de 4e ronde; die van de 3e ronde heeft de teamcaptain van de Ned. Antillen genomen en ik heb ze nog niet gehad; ze komen dus nog.

Zo, weer een simpele truc overzien ….. zucht. Iemand zin om voor Ghana te komen spelen? Er is een bord beschikbaar.
Waarschijnlijk spelen we op maandag voor het laatst met zijn 3en. Dinsdag wordt Ghanees kampioen John Hasford verwacht en woensdag Leo Kubie, een goed schakende Ghanees die in Londen woont.Vanaf dan gaan we natuurlijk ook alles winnen, met zijn 3e is dat erg moeilijk :-).
Sinds vandaag is er weer een regel die ik nog niet kende: als je klaar bent met je potje, moet je het speelgedeelte verlaten; terwijl de helft van de lol van zo’n olympiade is, dat je bij 10tallen partijen van anderen kan staan kijken; mag dus niet meer. Ik werd er uitgezet op een manier die vele vooroordelen over Duitsers weer deed oplaaien. Buiten de speelzaal opvallende gele shirt uitgedaan en op slinkse wijze weer binnengekomen.

De ontmoetingen met mensen uit alle landen en werelddelen maken alles goed: ontbijten met Nigerianen en Botswanen (?), naar de speelzaal lopen met een Zambiaan en een Venezolaanse, spelen tegen Algerijnen, een aandenken krijgen van de Arubaanse teamcaptain, lol trappen met een paar Surinaamsen, je tong uitsteken tegen een Duitse wedstrijdleider, in de lift staan met een paar Japanners, aan een paar Mongolen uitleggen dat het busje zo komt, etc. En steeds meteen een gesprek aanknopen, steevast beginnend met: Speel je? Voor welk team? terwijl je mekaars accreditatie beetpakt en bestudeerd. Bij mij levert dat steevast de reactie op : Voor Ghana ?? Hoezo? Tsja, en dan kan ik het uitleggen en over SmartKids beginnen :-).

In de 5e ronde hebben we met 2 1/2 - 1 1/2 verloren van Monaco; Zelf heb ik gewonnen van een speler van 2150! Kan me niet herinneren dat me dat eerder is gelukt in een partij met normale bedenktijd. Hieronder staat het potje. En de vierde ronde? Alweer helemaal uit mijn geheugen gewist. :-)
Ook Robert Sackey scoorde een half punt; hij kreeg remise aangeboden in een voor hem iets beter staand eindspel, maar durfde niet verder te spelen en nam het aan.
Eddie Thompson verloor op zeer ongebruikelijke wijze; na en minuut of 10 spelen hoorden we ergens in de speelzaal een telefoon afgaan. Eddie en ik keken elkaar veelbetekenend aan en dachten het zelfde: die heeft een nul. Ook tegelijkertijd pakten we beiden onze telefoons uit de broekzak om ff te sjekken. Mijne stond inderdaad aan, maar op vibreren; voor de zekerheid toch maar uitgezet. Eddie deed hetzelfde, maar zijn telefoon gaf nog een laatste teken van leven voordat de stroom eraf ging. Pieieieiep. Dat hoorde de scheids, die er als de kippen bij was om de partij voor Eddie verloren te verklaren. “Ja maar ik belde niet”, probeerde hij nog en ook zijn sportieve tegenstander probeerde de wedstrijdleider te overtuigen dat er doorgespeeld moest worden, maar niet dus. Hoofdscheids erbij gehaald, maar die was nog beslister en wilde niet eens naar Eddie luisteren. Nog geluk dat ze niet meteen in de gaten hadden dat Eddie ook teamcaptain is, anders had hij ook nog een schorsing van een ronde aan zijn broek gehad. Slechts als captain, of ook als speler, daar kwamen we zo gauw niet achter. Eddie niet meer gezien tijdens de ronde, hij durfde ons niet onder ogen te komen.

’s Avonds op de beroemde Bermuda party (ooit voor het eerst door afvaardiging van Bermuda georganiseerd, nu geïnstitutionaliseerd) kwam ik mijn tegenstander weer tegen. Hoewel moeilijk communiceren, hij slechts in het Frans bij harde muziek, wist hij me nog wel fijntjes duidelijk te maken dat hij had kunnen winnen. Oja, wanneer dan? Toen je je telefoon uit zette. Blijkt inderdaad een regel te zijn: tijdens de partij je telefoon of andere communicatie-electronica beetpakken: NUL. Gelukkig had de scheids het niet gezien en dacht mijn tegenstander toen nog dat hij wel op het bord kon winnen :-).

De party was erg leuk, lag pas om 4.30 AM weer in bed. Met Dimitri Reinderman (hier als coach van Zuid-Afrika, zie http://www.dimitri.org/coach-op-de-olympiade), Daniel Stellwagen, Jan Werle, Sandra de Blecourt (nu Deens damesteam, ooit deelnemer NK Rapid jeugd in Meppel) en vele anderen gepraat en het glas geheven.Short moest steeds op de foto met allerlei exotische schonen, ik had niet het idee dat ie daar van baalde. Topalov liep rond met een shirt met rugnummer 1.

Vanaf vandaag spelen we met zijn vieren! John Hasford heeft het toch voor mekaar gekregen en is op dinsdag om 5 uur gearriveerd! Von Weiszacker had het voor elkaar gekregen dat de Duitse ambassade in Accra hem thuis opbelde met de vraag of hij toch nog even langs wilde komen. Soms heb je er wat aan, aan friends in high places :-). Morgen kan hij aan de bak tegen Namibie. Daar zouden we kansen tegen moeten hebben.
Podium, here we come!!

Weer nieuwe foto’s geplaatst op http://www.flickr.com/photos/12518405@N03/
Nog vergeten te melden: Onze voorzitter is langs geweest met vriendin, dat werd hogelijk geapprecieerd door mij en mijn teamgenoten. Voor wie dat ook nog van plan is: je kan dus in de speelzaal niet tussen de tafels rondlopen, maar kan op en soort tribune plaatsnemen (zie foto’s) en voor het podium van de toptafels staan. Maar in de coulissen is veel te beleven en de sfeer wil je zeker een keer meemaken! Ook Dresden is niet te versmaden en wordt wel Elbflorenz genoemd (Florence aan de Elbe).

Onze Londense Ghanees heeft inmiddels afgehaakt: het blijft dus elke ronde spelen voor allemaal, we zullen het zonder 5e man moeten doen.

[Event "Chess Olympiad 2008"] [Site "Dresden"] [Date "2008.11.17"] [Round "5.57"][White "Hoogendijk, Cornelis Willem"] [Black "Gentilleau, Jean-Philippe"] [Result "1-0"][WhiteElo "0"] [BlackElo "2158"] [WhiteCountry "GHA"] [BlackCountry "MNC"]
1. e4 c5 2. Nf3 d6 3. Bb5+ Bd7 4. Qe2 Nc6 5. O-O Nf6 6. Nc3 e6 7. Rd1 Nd4 8. Nxd4 cxd4 9. Bxd7+ Nxd7 10. Nb5 e5 11. c3 a6 12. Na3 dxc3 13. dxc3 Qc7 14. Nc2 h6 15. Nb4 Nf6 16. Be3 Be7 17. Nd5 Nxd5 18. Rxd5 O-O 19. c4 f5 20. f3 Rf6 21. Rad1 fxe4 22. fxe4 Raf8 23. Qd3 Qc6 24. b3 Kh7 25. a4 Kh8 26. Bc1 Bd8 27. c5 R8f7 28. Be3 Rd7 29. Rxe5 Re7 30. Rd5 Re8 31. e5 Rfe6 32. Rxd6 Rxd6 33. exd6 Qd7 34. Bd4 a5 35. Rf1 Qe6 36. Qf3 b6 37. Qf7 1-0

Vandaag (wo 19-11) met 3-1 gewonnen van Namibië!
John Hasford speelde erg goed; hij kwam slecht uit het damegambiet met zwart, maar overspeelde zijn hoger ingeschatte tegenstander daarna volledig, tot en met het toreneindspel met pluspion. John is ratingloos, maar hij zou best eens in de buurt van de 2300 kunnen zitten.
Eddie Thompson speelde gelukkig wat langzamer dan vorige ronden, maar verloor uiteindelijk toch twee pionnen. Na elke nederlaag zegt hij steevast: “dit was echt de laatste keer dat ik verloren heb”.
Robert Sackey won met een paar leuke trucs. Vooral zijn afwikkeling naar een eindspel met een loper meer was een lust voor het oog. 3 zetten later gaf zijn tegenstander op.

Mijn tegenstander kwam met wit erg passief uit de opening; de gambietpion had ik binnen notime terug, met aanhoudend initiatief en druk op zijn islolani. Die kreeg ik uiteindelijk te pakken en na een pionnenrace en allebei een verse dame, lukte het makkelijk uit de schaakjes te lopen en te winnen! Al tijdens de partij bleek hij een slechte verliezer, want met nog een minuut of drie op de klok vroeg ik aan de scheids hoe dat nou precies zat met dat extra half uur als je door je tijd ging na de 40e zet, hoe kan je dat nou zeker weten, misschien had je dat half uur al gehad zonder het te merken? Hij legde me uit dat je dat in principe kunt uitrekenen, met behulp van het aantal gespeelde zetten. Daarna begon mijn tegenstander langdurig te protesteren; om me niet al teveel op te winden ben ik gewoon bij het bord vandaan gelopen en ben bij de grote jongens gaan kijken (de klok was stilgezet), tot de wedstrijdleider me weer op kwam halen met de mededeling dat ik wel weer terug kon komen. Ook had mijn tegenstander me remise aangeboden, nadat hij zijn eerste schaakje met de nieuwe dame had gegeven, maar terwijl ik al ruim 2 minuten aan zet was. Ook John’s tegenstander zei niks meer na de partij. Allemaal een beetje vreemd, want tot voor deze ronde waren we maatjes met dit team en werd er elke dag ruimschoots gegroet en gepraat onderling. Ben benieuwd of ze vandaag weer vriendjes willen zijn.

Vandaag tegen Mozambique, die zijn ongeveer even sterk als Namibië, dus zouden we goede kansen moeten hebben.

Ik heb 3 uit 6!! Ik denk dat ik daar heel wat weddenschappen op had kunnen afsluiten en winnen. Zelfs met mezelf .

Reactie van Richard op de website van de Meppeler Schaakvereniging: “Klassiekertje Kees, die partij van gisteren! Moet lekker zijn geweest om die te spelen.” Dat wastie!

Mijn Flickr fotosite zat aan de limiet, dus de nieuwe en volgende foto’s staan op: http://picasaweb.google.com/keeshoog

Tegen Mozambique ging het weer iets minder. Hasford won netjes aan bord één, Eddie blunderde wederom omdat hij à tempo een zet deed en met een knol in zijn hand zag dat hij gewoon een stuk weggaf. Ik hoorde hem naast me wel 10x ‘damn’ zeggen.
Ik stond na de opening zeer goed tot gewonnen, pion meer met initiatief; toch speelde mijn tegenstander het daarna veel sterker dan ik, want vooral zijn eerst zeer passieve torens kwamen er lekker in. Ik was als laatste bezig en moest zelfs nog mijn best doen om niet te verliezen. Remise aanbieden mocht ik niet van teamcaptain Eddie, want Robby had intussen ook verloren. Op het laatst had ik de keus tussen in een matnet lopen of herhaling van zetten toestaan en toen Eddie even niet oplette, heb ik maar voor het laatste gekozen 2,5 voor hullie dus.

Vandaag (21-11) tegen Yemen. Dat team is van het niveau van onze eerdere tegenstanders Algerije en IPCA, dus dat wordt een zware dobber. Ik mag tegen de enige ratingloze en wat minder sterk spelende Yemeniet, dus wellicht heb ik een kans. Yemenietes of -welles, that’s the question.

Met 4-0 verloren van Yemen; Wen is hier nu ook, dus moet ik mijn tijd verdelen over meerdere “aandachtsgebieden” :-). Daarom hieronder mijn posting op de ghanachess yahoogroup van vanmorgen, in het Engels.Het zijn eigenlijk twee postings, de oudste staat onderaan en heb ik cursief gemaakt.

Just now I told the others that I posted this message below and these were their reactions:
Hasford: “You posted my only loss sofar?” Sackey: “I had chances!” Thompson: “I had chances!”

In short, I did everything wrong.
Here is my try to make it up: a win by Hasford, and yesterdays games of the other two, so you can all decide by yourselves, whether they had chances or not. To complete the picture I added my own game too. Pay special attention to the last moves, something to be proud of for the rest of my live :-). In fact, I even blushed when I was mated.

[Event "Chess Olympiad 2008"] [Site "Dresden"] [Date "2008.11.19"] [Round "6"][White "Nakapunda, Otto"] [Black "Hasford, John Kojo"] [Result "0-1"][WhiteElo "2083"] [BlackElo "0"] [WhiteCountry "NAM"] [BlackCountry "GHA"]

d4 d5 2. c4 e6 3. Nc3 Nf6 4. Nf3 Nbd7 5. e3 Be7 6. Bd3 a6 7. O-O O-O 8. cxd5 exd5 9. b3 Re8 10. Bb2 Bd6 11. Rc1 Nf8 12. h3 Ng6 13. Re1 Bd7 14. e4 dxe4 15. Nxe4 Bf4 16. Rc2 Nd5 17. Rce2 Bc6 18. a3 Re6 19. g3 Bd6 20. Qc2 Qf8 21. Nxd6 Rxd6 22. Ne5 Rf6 23. Be4 Nxe5 24. dxe5 Rh6 25. h4 Qe7 26. Rd1 Nb6 27. Red2 Re8 28. Kf1 Bxe4 29. Qxe4 c6 30. Qd4 Nd5 31. Re2 Qe6 32. Kg2 Rg6 33. Rde1 Rg4 34. Re4 Rxe4 35. Qxe4 f5 36. Qf3 Rf8 37. Bc1 Rd8 38. Qe2 Nc7 39. Qc2 Qd5+ 40. Kg1 g6 41. Qc3 Ne6 42. Qb4 c5 43. Qb6 Qc6 44. Qxc6 bxc6 45. Kg2 Kf7 46. Re3 Nd4 47. Bb2 Rd5 48. Bxd4 cxd4 49. Rd3 c5 50. f4 Ke6 51. Kf3 Rd7 52. g4 Kd5 53. gxf5 gxf5 54. Rd1 Rb7 55. Rd3 a5 56. a4 c4 57. bxc4+ Kxc4 58. Ke2 Rg7 59. Rd1 Rg4 60. Rc1+ Kd5 61. Rb1 Rxf4 62. Rb5+ Ke6 63. Rxa5 Rxh4 64. Kd3 Re4 65. Ra6+ Kxe5 66. Rh6 Kd5 67. Rxh7 Re3+ 68. Kd2 Ra3 69. Rd7+ Ke4 70. Re7+ Kf3 71. Ra7 f4 72. a5 Kg2 73. Rg7+ Kf2 74. Rd7 Rxa5 75. Rxd4 f3 76. Rd8 Rg5 77. Ra8 Rd5+ 78. Kc3 Kg2 79. Rg8+ Kf1 80. Kc4 Rd7 81. Rg6 f2 82. Rf6 Re7 83. Ra6 Ke2 84. Ra2+ Kf3 85. Kd4 0-1

[Event "Chess Olympiad 2008"] [Site "Dresden"] [Date "2008.11.21"] [Round "8"][White "Sackey, Robert Alex"] [Black "Al Qudaimi, Basheer"] [Result "0-1"][WhiteElo "0"] [BlackElo "2464"] [WhiteCountry "GHA"] [BlackCountry "YEM"]

Nf3 e6 2. g3 b6 3. Bg2 Bb7 4. d4 f5 5. O-O Nf6 6. Re1 Be7 7. c4 O-O 8. Nc3 Ne4 9. Qc2 Nxc3 10. Qxc3 Bf6 11. Qb3 d6 12. Bd2 Nd7 13. Rad1 Kh8 14. h4 h6 15. Be3 Rb8 16. Qc2 Be4 17. Qc1 Qe8 18. b4 Rf7 19. Nd2 Bxg2 20. Kxg2 e5 21. Nf3 Re7 22. Qc2 Qh5 23. Ng5 exd4 24. Bf4 Rf8 25. Nf3 Be5 26. Bc1 f4 27. Qd3 fxg3 28. fxg3 c5 29. a3 Ref7 30. Rf1 Rf6 31. Rh1 Qg4 32. Rh3 Kg8 33. Bd2 b5 34. Rf1 bxc4 35. Qxc4+ Qe6 36. Qxe6+ Rxe6 37. Rc1 Bf6 38. Ng1 Rc8 39. Kf1 c4 40. Nf3 c3 41. Rc2 Nb6 42. Bc1 Re4 43. Rh2 Nc4 44. Rg2 a5 45. g4 axb4 46. axb4 Ra8 47. g5 hxg5 48. hxg5 Be5 49. g6 Ra1 50. Kf2 Ne3 51. Nxe5 Nxc2 52. Nd3 Nxb4 53. Rg1 Nxd3+ 54. exd3 Re3 55. Kg2 Ra2+ 56. Kf1 Rxd3 57. Ke1 Rdd2 58. Rf1 Ra1 59. Rf8+ Kxf8 0-1

[Event "Chess Olympiad 2008"] [Site "Dresden"] [Date "2008.11.21"] [Round "8"][White "Thompson, Edward Nii Lamptey"] [Black "Al-Zendani, Zendan"] [Result "0-1"][WhiteElo "0"] [BlackElo "2400"] [WhiteCountry "GHA"] [BlackCountry "YEM"]

1. e4 c5 2. Nf3 d6 3. d4 cxd4 4. Nxd4 Nf6 5. Nc3 a6 6. a4 e5 7. Nb3 Be7 8. Be2 O-O 9. Be3 Be6 10. O-O Nc6 11. f4 exf4 12. Bxf4 Rc8 13. Qd2 Bxb3 14. cxb3 Qb6+ 15. Be3 Qxb3 16. Bd1 Qe6 17. Bc2 Ne5 18. Qe2 Qc4 19. Qd1 Neg4 20. Bd4 d5 21. Bb3 Qc7 22. e5 Nxe5 23. h3 Ned7 24. Bxd5 Bc5 25. Bf2 Qb6 26. Rb1 Bxf2+ 27. Rxf2 Ne5 28. Qf1 Rfd8 29. Rd1 Rxc3 30. bxc3 Rxd5 31. Rxd5 Nxd5 32. Kh2 Ne3 33. Qe2 g6 34. Rf4 Qc5 35. Re4 N3c4 36. Rd4 Qc6 37. Qe4 Qxe4 38. Rxe4 Kf8 39. Kg3 Ke7 40. Rd4 Nd6 41. Kf2 Nc6 42. Rh4 h5 43. Rf4 Ke6 44. Ke3 Ke5 45. Rf1 Na5 46. Kd3 Nac4 47. Rf2 Kd5 48. Re2 Nb6 49. Ra2 Ndc4 50. a5 Nd7 51. Kc2 Nc5 52. Ra1 Ne3+ 53. Kb2 Kc4 54. g3 Nd3+ 55. Ka2 Kxc3 56. Rb1 Nb4+ 57. Ka3 Nec2+ 58. Ka4 Nd3 0-1

[Event "Chess Olympiad 2008"] [Site "Dresden"] [Date "2008.11.21"] [Round "8"][White "Ahmed, Abdo"] [Black "Hoogendijk, Cornelis Willem"] [Result "1-0"][WhiteElo "0"] [BlackElo "0"] [WhiteCountry "YEM"] [BlackCountry "GHA"]

1. e4 d5 2. exd5 Nf6 3. Nc3 Nxd5 4. Bc4 Nxc3 5. Qf3 e6 6. dxc3 Bd6 7. Nh3 O-O 8. Bg5 Qe8 9. O-O-O Qc6 10. Qd3 Nd7 11. f4 Nc5 12. Qf1 h6 13. Bh4 e5 14. fxe5 Bxh3 15. gxh3 Bxe5 16. Be7 Ne4 17. Bd5 Qb6 18. Re1 Nxc3 19. Rxe5 Nxd5 20. Bxf8 Ne3 21. Qg1 Nc4 22. Qxg7# 1-0

We played Yemen (with two IM’s and one FM)and lost 4-0; only Hasford had real chances, but he blundered in the endgame.

[Event "Chess Olympiad 2008"] [Site "Dresden"] [Date "2008.11.21"] [White "Al-Hadarani, Hatim"] [Black "Hasford, John Kojo"] [Result "1-0"] [WhiteElo "2308"] [BlackElo "0"] [WhiteCountry "YEM"] [BlackCountry "GHA"]
1. c4 Nf6 2. Nc3 e6 3. g3 d5 4. Bg2 Be7 5. d4 O-O 6. Nf3 b6 7. cxd5 exd5 8. O-O Bb7 9. Bf4 c5 10. Nb5 Nc6 11. Bh3 Ne8 12. Rc1 a6 13. Nc3 Nf6 14. dxc5 bxc5 15. Na4 Ne4 16. Nd2 Nxd2 17. Bxd2 c4 18. Bg2 Ne5 19. Bc3 Bf6 20. Qd2 Bc6 21. Ba5 Qe8 22. Nc3 d4 23. Nd5 Bxd5 24. Bxd5 Qb5 25. Bxa8 c3 26. bxc3 Qxa5 27. Be4 Ng6 28. Rfd1 dxc3 29. Qc2 Rb8 30. Rb1 Rb2 31. Rxb2 cxb2 32. Bd5 Qb6 33. Bb3 Nf8 34. Qc4 Ne6 35. Qc8+ Nd8 36. e4 Bd4 37. Kg2 g6 38. a3 Kg7 39. Ba2 Ne6 40. Qd7 Kf8 41. f4 Qc5 42. Qa4 Qh5 43. Qb4+ Kg7 44. Qd2 Qc5 45. h4 h5 46. f5 gxf5 47. exf5 Qxf5 48. Bxe6 fxe6 49. Qxd4+ 1-0

Today we are playing Gabon. They are ranked 149, we are 150 on the starting grid. Our opponents so far were ranked 108, 129, 76, 79, 96, 137, 144, 82. So far, we beat 129 (Aruba) and 137 (Namibia).

Tegen Gabon werd het 2 - 2, ondanks het feit dat zij maar met drie man speelden. Zelf speelde ik tegen iemand die nog nauwelijks gescoord had tijdens het toernooi, ik kwam ook zeer goed uit de opening, maar zijn wanhoopsaanval sloeg vervolgens door; hij offerde stuk en toren, mijn koning moest het bord over en werd matgezet. Deze had ik eigenlijk moeten winnen.

Op zondag 23 november speelden we de één na laatste ronde tegen Bermuda. In principe ook een team waar we kansen tegen zouden moeten hebben. Het werd echter zeer teleurstellend 4 - 0 voor onze uit de “Triangle” ontkomen tegenstanders. Mijn tegenstander was van Estse afkomst; zijn opa was ten tijde van de Russische bezetting naar Zweden gevlucht en zijn vader was uiteindelijk op Bermuda terechtgekomen. Ook dit was een tegenstander waar ik in principe goede kansen tegen zou moeten hebben, zo concludeerde ik na mijn voorbereiding. Maar ja, dan moet je in de opening geen pionnen gaan weggeven. Ondanks die blunder kreeg ik kansen en de gelegenheid in het middenspel 2 stukken en een toren voor mijn dame te krijgen, maar ik verloor uiteindelijk in een eindspel waarin ik 2 torens had en hij een dame en een gevaarlijke vrijpion. Nadien lieten mijn teamgenoten me zien dat ik remise had kunnen maken door eeuwig schaak / herhaling van zetten met de torens.

Maandag 24 november was de laatste vrije dag en brachten twee teamgenoten, Wen en ik een bezoek aan een zeer koud Praag. Slechts 150 km van Dresden, dus een mooi buitenkansje voor onze jongens uit Ghana. Althans, voor twee van hen, want teamcaptain Eddie moest vergaderen en onderhandelen in FIDE-verband. Dat deed hij denk ik erg goed, want aan het eind van het toernooi konden er 20 nieuwe schaaksets, inclusief DGT-klokken, mee naar Ghana. En dat alleen omdat Eddie op Turkije stemde als organisator van de Olympiade van 2012. Die van 2010 is in Khanty-Mansiysk in Siberië. Als je mee wilt doen heb ik nog wel enige tips naar welk land je dan snel moet verhuizen.

Op dinsdag de 25e was het vroeg beginnen, om 10 uur moesten we tegen schaakmogendheid de Seychellen. Daar hadden we tijdens eerdere ronden al grappen over gemaakt, maar zoals zo vaak: hoogmoed komt voor de struikelpartij. Het werd 2 - 2. Sackey en ik wonnen aan bord 4 en 3 van twee jongelingen. (zie foto’s)

Uiteindelijk werden we 140e van de 146 teams, ongeveer binnen de range die ik voorspeld had - 130 à 140, maar toen ging ik nog van 150 teams uit. Met 4,5 uit 11 scoorde ik ongeveer volgens mijn eigen verwachting; ook ben ik topscorer van het team geworden; Zoals zo vaak had ik natuurlijk veel beter moeten scoren, vooral uit ronde 9 en 10 had ik minstens één punt moeten scoren. Maar ja, dan hadden we in de laatste ronde wellicht de Seychellen niet gehad, en dan ……Vierdebord-speler Sackey scoorde 4 uit 11 (waaronder één reglementair), Ghanees kampioen John Hasford kwam tot 2 uit 6 (hij kwam pas na de 5e ronde) en teamcaptain Eddie Thompson kwam tot 2 ut 11. Gebrek aan ervaring met dit soort lange toernooipartijen speelde hem duidelijk parten, het lukte hem niet over elke zet rustig na te denken en speelde veel te impulsief. Waardoor hij drie keer een stuk weggaf in één zet.
Mijn TPR bedroeg 1734, het laagste van ons team. De anderen haalden 1767, 1786 en 1897.

Op http://www.dresden2008.de/site/de/medien/Ausblick08/main.htm vallen alle resultaten nog eens te bekijken, bij “Ergebnisse 2008″.

Na de laatste ronde zijn we meteen vertrokken richting Meppel, zodat Robert en ik ’s avonds nog een bezoekje aan onze clubavond konden brengen. Eddie reisde via Hamburg, waar zijn werkgever woont, naar Schiphol en John vloog direct de volgende dag direct naar huis, vanaf Berlijn. Op vrijdag 28 november vlogen Robert en Eddie naar huis.

Kees Hoogendijk, Meppel, 12 december 2008.

Ghanaian chessteam hopes to go to Dresden too

Many chess players will look up in surprise when they see Dutchman Kees Hoogendijk play for the Ghanaian National team at the next Chess Olympiad. The chess enthusiast from Meppel, The Netherlands who resides in the African country for a couple of months each year, managed to qualify for the national team that will play in Dresden.
It isn't logical at all for a Dutch amateur player to enter an event in which the large majority of players is professional, earning their daily livelihood with the game. It's even more illogical when a Dutchman is competing for an African federation.
The Dutch general public is getting used to Chinese table tennis players defending the Dutch national colours and athletes of African descend playing football or running marathons for Holland. But a Dutchman competing for an African country at the highest level is not too common yet. Nevertheless, Hoogendijk (53) will defend Ghanaian honours with down-to-earth Dutch attitude, strengthening the national team.
Because of his private educational development project in Ghana (http://www.smartkidsweb.nl/), Hoogendijk spends about three months a year in this country. He started his search for African chess players on Ghanaian soil about five years ago. Only after three years he had some success in finding a group of players and he was warmheartedly welcomed in their midst.
Hoogendijk recently became a member of the Ghanaian Chess Federation and he himself advised the Ghanaian federation to resume their international activities in order for them to delegate a team and be represented at the Chess Olympiad which will be held 12-25 November 2008 in Dresden, Germany. During a couple of tournaments he fought for qualification, thus securing his spot in the Ghanaian delegation. “Twice I came second and one of those tournaments turned out to be the National Championship, but I only discovered that some time later on the internet.”

Hoogendijk in the Ghanian national championship
“The national championship main sponsor was Johnny Walker. Everybody could drink whiskey for free from 10 a.m!”, Hoogendijk recalls amused. “Most players didn't, though.” His fine results in these tournament caused “Cornelis Willem Hoogendijk” to take his place at the chess board in Dresden, together with Eddie Thompson, Robert Sackey, John Hasford and Francis Anquandah.
So, with some Dutch influence Ghana will be participating in the Olympiad for the first time since 1986.

Vishy, Vladi and Kees
The chances that Hoogendijk will be playing a true top class player, like Kramnik or Anand*, are slim, practically 0%. Because of the way the drawing of lots is conducted and the fact that Ghana is, despite Hoogendijk's presence, not one of the contenders for the title, Ghana will not play a top nation in the first round. Or any other round.
“Like in most chess tournaments the top half plays the bottom half in the first round. About 160 teams will enter the Olympiad. So team 1 against team 81, team 2 against 82 and so on. The organisation has placed Ghana as team no. 151. So in the first round Ghana will play a team around spot 71. Kyrgyzstan, Singapore or Palestine might be our opponents in round one. We will very likely lose. The second round match will also be a very though one. Only in round three we might get real chances to score some points. So probably the strongest opponent we'll meet will be in our first round encounter and will be a middle class team.”
“For my team mates as well as me, it will mainly be a very nice trip and an unforgettable chess adventure,” Hoogendijk admits. “For some of them it will be their first time abroad. I am trying to bring my team mates over to my hometown Meppel a few days before the tournament kicks off. I'll try to organize some activities, for instance a workshop by a professional coach.”
Hoogendijk has been a club member for 29 years now. “Chess for children hardly existed in the sixties. I only joined a club after my studies,” Hoogendijk reminiscences. He is a four-time champion of the Meppel Chess Club, but his last title has been 15 years now. His former pupils now surpass him in playing strength. “Yes, by a wide margin. It's fantastic to play chess with my best former pupils now. Alas, for the first time in 27 years, I ended up in our second team.”

“We are looking for sponsorship,” the Meppel player indicates. “All expenses in Dresden are taken care of by the organization and the Ghanaian Sports Council, but the five tickets from Ghana to The Netherlands or Germany still need to be financed. So, our participation is not secure yet. I am trying very hard to find a sponsor, and so are my teammates in Ghana. “I am Dutch, but I will feel extremely proud when I can sit at the chess board wearing Ghanaian colours. And of course I hope to make many Ghanaians feel proud too.”

* Viswanathan Anand will not be playing in Dresden, which wasn’t known yet at the time of writing

Story first published at: http://www.chessvibes.com/tournaments/ghana-hopes-to-go-to-dresden-too/#more-3773 (with many comments) on November 3, 2008.
Based on an interview in the newspaper Meppeler Courant of Friday, October 10th 2008, by Kay Scholten. Translation: André Klomp.

Links:
FIDE Chess Olympiad, Dresden
SmartKids Foundation

Met de auto van Meppel naar Accra

De verzamelde mailtjes naar het thuisfront, licht aangepast.

Mail 1: Meppel – Rabat (Marokko)

Hallo allemaal,
Op weg van Meppel (do 16 mei 10 uur vertrokken) naar Accra zitten we nu (maandag 20 mei 2002) in Rabat in Marokko op ons Mauretaanse visum te wachten (een paar uur maar). Bijna alles gaat naar wens. Kleine probleempjes: sla gegeten in 3e wereldland Spanje, met als gevolg hevige aanvallen van kots- en schijterij en de auto had een kleine reparatie nodig. We zijn op schema, later vanmiddag gaan we op weg naar het zuiden van Marokko. Onderweg van Meknes naar Rabat in the middle of nowhere telefoon op mobieltje gekregen van het thuisfront, perfecte verbinding (als je ook zin hebt, mijn mobiel staat tussen 18 en 20 uur nl-tijd aan, kost bijna niks:-)).
In Rabat gisteravond in een hotel pal aan het podium van Afrikaans muziekfestival gelogeerd, leuk!
Leuk als je terugmailt, maar mijn antwoorden zullen niet al te uitgebreid zijn, kutmarrokaanse azerty toetsenborden met Arabische tekens hier ;-), 50 procent foute aanslagen, de andere helft zoeken.

Mail 2: Rabat – Dakar (Senegal)

Hallo uit Dakar,
waar we aangekomen zijn op zondagavond. Na Rabat (vorige mail) waar we visa voor Mauritanië haalden zijn we die dag nog doorgereden naar Agadir, in Zuid-Marokko; Parijse prijzen, Spaanse costa kwaliteit.
In Agadir begaf een accu van de auto het en moest er een reparateur voorrijden; achteraf alles heel snel en goedkoop geregeld; daarna de westelijke Sahara doorkruist, Marokkaans gebied, waar binnenkort een referendum plaatsheeft in verband met onafhankelijkheid; we aten in een hotelletje in Laayoune, waar ook VN-personeel verbleef, waardoor de prijs bijna verdubbeld was; toen we aangaven dat we dat doorhadden, kregen we zomaar 40 procent korting op de kamer. De volgende dag doorgereden naar Dakhla, allemaal nog over prima wegen, maar daarna meer dan 500 km over pistes (zand/rotswegen), door de Sahara en over het strand ten noorden van Nouakchott (160 km), de hoofdstad van Mauritanië; allemaal erg spannend en een prachtige ervaring over die eindeloze zandvlakte te scheuren (we hadden een gids die er verstand van had en een groepje medereizigers).
Overnacht in een grote tent midden in de woestijn en als vlag op de vuurpijl een nachtelijke rit over een strand te midden van duizenden witte wegschietende krabben. Veel gedoe met de auto (vaak oververhit, vastzitten in het zand ondanks 4wd), maar met veel hulp van anderen is alles weer goed gekomen. 's Nachts om 4 uur in Nouakchott aangekomen, daar een paar uurtjes geslapen, gisteren naar St. Louis in Noord-Senegal gereden en vandaag dus in Dakar.
Parijs - Dakar in 9 dagen, wat was het vorige record ook al weer? :-)

Mail 3: Dakar – Conakry (Guinee)

Vanaf Dakar reizen we naar Banjul in Gambia. Het gedoe bij de veerpont over de Gambia-rivier is enerverend, maar verloopt probleemloos. We zijn de enige blanken aan boord.
In Banjul blijven we drie dagen in een appartement aan zee om wat goede nachtrusten te genieten. Maar de hoofdreden is dat we tijd nodig hebben om visa voor Guinee, Ivoorkust en Ghana te bemachtigen. Tevens moet er het nodige aan de auto gebeuren, de reis door de Sahara heeft zijn tol geëist; de auto klinkt als een tientonner zo zonder uitlaatdemper! Een visum voor Ivoorkust halen blijkt hier niet mogelijk omdat het consulaat in Banjul is opgeheven. Dat wordt dus een omweg langs Conakry, de hoofdstad van Guinee. We schatten onze reistijd tot Ghana op 7 dagen, maar weten heel goed dat alles vanaf nu onzeker is. De eerste etappe door Gambia verloopt voorspoedig, hoewel het erg warm is. De wegen zijn nog redelijk begaanbaar, maar vaak is het beter naast de weg te rijden dan erop; de gaten van soms wel 30 cm diep zijn niet goed voor de conditie van de auto. Nadat we de grens tussen Gambia en Senegal zijn gepasseerd proberen we een hotel te vinden, maar de plaatsen die we tegenkomen zijn daar niet in voorzien. We besluiten dus maar door te rijden en zien wel hoever we komen. Dat blijkt de Guinese grens te zijn, waar we in de auto blijven overnachten. Kort tevoren hebben we in het aardedonker nog een stuk piste genomen, een stuk dat ons alleen werd toegestaan te berijden indien iemand aan boord is die de route kent. Voor dat doel nemen we een aantal mensen aan boord, die in een overvolle taxibrousse intussen ook gearriveerd waren aan de grens. We stranden uiteindelijk na ongeveer veertig kilometer op een extreem slechte weg. Een Nederlandse boswachter zou zich schamen voor deze bospaden, die de hoofdverbinding vormen tussen Senegal en Guinee. Diepe kuilen en rotsen over grote stukken, de auto raakt regelmatig de grond. Soms zijn de sporen zo diep geworden door de vrachtwagens, die - ongelooflijk maar waar - ook van deze paden gebruik maken, dat er daarnaast nog een pad ontstaan is voor auto’s. Na een nacht met regen (koelt lekker af) rijden we verder met nog één van de drie passagiers over. Zij moet net als wij naar Conakry en we besluiten haar in aller belang (ze spreekt goed Frans en weet de weg langs onverharde wegen) daar naar toe mee te nemen. Ze heet Odette en is een pittige, praatgrage tante. De officiële grenspost doet hier erg moeilijk; de agent moeten we omkopen voor 5000 CFA (ca. 8 Euro). De douanier (zonder uniform) doet nog veel moeilijker, omdat we schijnbaar een document missen. Hij dreigt ons zelfs niet toe te laten, wat zou betekenen dat we naar Senegal terug zouden moeten, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. We besluiten even rustig af te wachten. Uiteindelijk mogen we door als we ons bij de douane van de volgende, grotere plaats melden voor een "laisser passer". Voor dat doel laat hij een brief schrijven en betalen we hem 5000 CFA. In Koundara gaan we naar de douane, maar tot onze grote verbazing wil het corrupte zootje ons maar liefst 450000 Guinese Francs laten betalen (ca. 265 Euro). Daarmee gaan we natuurlijk niet akkoord en weer dreigen we te worden teruggestuurd, onder escorte zelfs. De lange discussie die volgt leidt niet tot wederzijds begrip; er begint zelfs een wat vijandige sfeer te ontstaan. Uiteindelijk houden beide partijen voet bij stuk. De paspoorten waren ingenomen en die zullen we terugkrijgen, maar dat gaat natuurlijk ellenlang duren. We wachten 1½ uur, maar besluiten dan niet met ons te laten sollen en gaan een hotel zoeken. Eén van de twee hotels is acceptabel, we zijn zeer smerig en willen graag douchen. In het hotel blijkt ook een Nederlandstalige Belg te bivakkeren. Hij heeft 23 jaar reiservaring in Afrika en heeft wel een paar tips voor ons die we de volgende dag bij de douane in de praktijk gaan brengen. Die nacht stormt en stortregent het oorverdovend op het golfplaten dak van het hotel. De volgende dag eerst ge-petitdejeuner-ed op het marktplein en dan rustig naar de douane gegaan. Na opnieuw een discussie, waarbij we heel slinks doen voorkomen dat we nog minder geld hebben dan al het geval is, wordt de prijs voor een andersoortig laisser passer 100.000GF, waarvan we slechts 80.000 hoeven te betalen. We beseffen heel goed dat het grootste gedeelte hiervan in de zak van de douane verdwijnt! Om ca. 12:30 reizen we af naar Conakry. De reis verloopt spoedig, de piste is behoorlijk goed en we halen de middelgrote plaats Boké. Daar overnachten we in een aardig hotel. We rijden al meer dan een dag door Guinee en hebben nog geen verharde weg gezien!!
Over de belevenissen in Boké een volgende keer. Ik meld nog dat ik dit schrijf in Conakry.

Mail 4: Conakry - Yamoussoukro (Ivoorkust)
In Boké in Guinee word ik weer een dagje ziek, ernstige buikpijn nopen ons een bezoek te brengen aan het plaatselijke ziekenhuis. Het is 4:30 ‘s nachts, nog donker en in de eerste hulp waar we belanden, doet de dienstdoende arts zijn onderzoek bij het licht van een zaklamp; elektriciteit is ‘s nachts niet altijd aanwezig in Guinee! Er wordt een spuit gegeven en een recept uitgeschreven, waarmee we medicijnen kunnen gaan halen. Terug naar het hotel, maar vrijwel meteen komen de pijnen in alle hevigheid terug. André besluit de alarmcentrale in Nederland te bellen, maar moet daarvoor naar de stad, want in het hotel is geen telefoon met internationale mogelijkheden. Tevens is het zondag. Bij een telefoonbedrijfje belt hij naar Nederland, waar ze alleen kunnen helpen als de patiënt in het ziekenhuis is. Dus word ik weer naar het ziekenhuis gebracht, waar men direct weer over geld begint. Toen André de benodigde informatie voor de alarmcentrale voorzover mogelijk bijeen gesprokkeld had, bleek er niemand meer aanwezig bij de belgelegenheid. Even gewacht, maar het ging hem allemaal veel te lang duren - de situatie leek ernstig - dus hij besloot achterom te lopen, opende met zijn zakmes de deur, sloot de telefoon aan en begon te bellen. Na enkele minuten arriveerde de hoogstverbaasde en kwade eigenaresse. Na zijn zaken te hebben afgehandeld ontstond een hevige ruzie, over iets onzinnigs in zijn ogen, die door onze hotelbaas werd beslecht; hij betaalde ook de hoogopgelopen rekening. Uiteindelijk is alles met een sisser afgelopen, maar ik heb een ding geleerd, loop niets ernstigs op in Guinee!
Na een dag en allerlei medicatie (ja de naalden waren alweer nieuw en steriel) ging het beter en zijn we doorgereden naar Conakry, de hoofdstad van Guinee. De weg er naartoe was perfect op de eerste 25 kilometer na. Daar verloren we voor de tweede keer onze uitlaatdemper. We kwamen wel redelijk op tijd aan. Net op tijd om aanvraagformulieren voor visa voor Ivoorkust op te halen. Hierna zochten we snel een hotel, scoorden wat geld bij de bank en gingen eten. De volgende dag visa aangevraagd en wat rond gekeken. Chinees gegeten met onze vertrouwde liftster.
De volgende dag konden de visa om elf uur worden opgehaald (daarvoor nog even voor een onderzoekje bij een 'echte' dokter langs geweest, hij dacht dat het misschien nierstenen waren, ik mocht van hem weer verder reizen) en zo hebben we ook gedaan. Meteen vertrokken richting Ivoorkust, een stuk waar we zeker twee dagen over zouden doen dus enige haast was geboden. Onze liftster bij haar familie afgezet.
De eerste dag kwamen we tot aan Faranah. De weg was goed en de meeste overstekende dieren hebben we kunnen ontwijken. Op een hond na; het beest kwam vlak voor de auto de weg op rennen en had daarmee zijn doodvonnis getekend (ik reed). De dorpelingen waren ook van mening dat we er niets aan konden doen en stuurden ons meteen weer door. De tweede dag kwamen we tot aan N'zerekoré, maar de slechte weg er naar toe, maakte een tweede slachtoffer. Een diepe kuil deed onze achterruit, die in Nederland al eens vervangen was, in een klap in duizenden stukjes versplinteren. Wij, en de twee militairen die we als lifters meenamen schrokken ons een hoedje. Scherven opgeruimd en naar bovengenoemde plaats doorgereden, maar het was duidelijk dat we zo niet naar Accra door kunnen rijden. Er zal dus een oplossing moeten worden gevonden. Die werd de volgende dag gevonden in een tijdelijke oplossing in de vorm van een dubbellaags stuk hardboard. Een definitieve oplossing zal gevonden moeten worden in Abidjan of Accra. Tevens werd er nog een band geplakt; er zat een spijker in waardoor de band onvoldoende op druk bleef.
Toen dat klusje eenmaal geklaard was reden we kort na de middag richting Ivoorkust om daar toch eindelijk aan te komen. Het eerste stuk was redelijk, maar daarna begon een interessant stuk piste tussen de beide landsgrenzen, slechts iets beter dan het stuk tussen Senegal en Guinee. De grensformaliteiten gingen goed, maar het kost allemaal erg veel tijd; binnen een paar honderd meter zien we 6 officiële kantoortjes van binnen. Aan beide zijden van de grens drie.
Ook na de grens is er nog 45 kilometer enerverende piste en weer op de laatste druppels diesel bereiken we de bewoonde wereld. We overnachten in Man, waar het 's nachts plenst. Het hardboard houdt het allemaal gelukkig wel
Intussen zijn we aanbeland in Yamoussoukro, een stad die is ‘grootgemaakt’ door de vorige dictator en waar de enorme basiliek het bekendste feit vormt. Waarschijnlijk rijden we vanmiddag nog door naar Abidjan.

Mail 5: Yamoussoukro - Accra (Ghana)
Na het vorige mailtje uit Yamou (voor de ingewijden) gingen we verder naar Abidjan. Onderweg passeren we een met een klapband gestrande bus en de chauffeur en zijn hulp proberen met heftige armbewegingen hun passagiers bij andere weggebruikers onder te brengen. Wij besluiten sociaal te doen en krijgen 3 dames in de auto, die zussen blijken te zijn; zodra ze in de auto zitten beginnen ze alledrie om de beurt hevig en lang te bidden, waarschijnlijk bedanken ze voor de lift en voor het feit dat ze de klapband overleefd hebben, want later vertellen ze dat het nogal heftig was. Ze komen terug van een begrafenis van een familielid, maar dat mag de pret niet drukken; ze lachen en kletsen gezellig met ons. Ze zijn alledrie typisch West-Afrikaans kleurig gekleed en ze zijn kledingmaakster, sieradenmaakster en verkoopster, 45, 39 en 35 jaar, hebben resp. 4, 1 en 0 kinderen, zijn gescheiden, gescheiden en single en willen alledrie wel met westerlingen corresponderen/trouwen. Wij leggen uit dat corresponderen misschien nog wel tot de mogelijkheden behoort, maar dat een huwelijkspartner regelen iets langer duurt. Ik probeer André nog aan de vrouw te brengen, maar zonder resultaat. Als ze horen dat wij nog nooit in Abidjan zijn geweest raden ze enkele hotels aan, maar daaruit blijkt wel dat ze de conclusie al getrokken hebben: wij zijn rijk.
Uiteindelijk belanden we toch in een voor ons doen erg duur hotel, een IBIS (70 euro, meestal hebben we iets tussen de 10 en 30), maar Abidjan is sowieso duur. Ze bieden ook aan om ons 's avonds de stad te laten zien en dat aanbod nemen we aan. Een van de 3 stapt eerder uit, de 2 anderen brengen we naar huis, ze wonen met zijn vijven in een 2 kamerappartementje. We krijgen een jongere broer mee om ons hotel weer terug te vinden (Abidjan is groot en ingewikkeld) en gaan douchen en eten. Tijdens het eten komen de dames al binnenlopen en eten nog wat met ons mee. Vervolgens gaan we naar een disco voor mensen van middelbare leeftijd, die we eigenlijk ook veel te duur vinden, maar dan zijn we al binnen en is er al betaald. Zelfs André danst (voor het eerst van zijn leven?) en het is best wel gezellig. Als we naar huis willen, willen de dames nog even blijven en we nemen afscheid voor de deur van de disco; daar verpesten ze de avond toch nog een beetje door geld voor de taxi naar huis te vragen (hier heel normaal, maar toch kunnen wij er niet aan wennen en we hebben ze nog wel zo'n lange gratis lift bezorgd, waar andere Afrikanen geld voor hadden willen hebben) en André geeft ze ook nog wat. Levert een beetje een katerig gevoel op.
De volgende ochtend (9 juni) vertrekken we richting Accra en in eerste instantie verloopt de reis vlotjes. De Ivoriaanse grens levert geen problemen op, maar de Ghanese grens wel. We missen een autopapier. Een bedrijf ter plekke kan dat voor ons oplossen voor $120 US, maar wij denken het zelf wel af te kunnen en gaan door de molen.
5 dagen later zitten we daar nog in en is onze auto in beslag genomen in Accra. De grens kwamen we uiteindelijk wel over, maar we krijgen een escorte mee, die ons naar Customs HQ (hoofdkantoor douane) in Accra moet begeleiden, waar we de zaken verder moeten regelen. Daar moeten we de auto achterlaten binnen de hekken van de douane en eerst onze papieren in orde zien te maken; makkelijker gezegd dan gedaan! Na 2 dagen ben ik nog geen steek verder en ik kan niet met het project aan de gang waarvoor ik hier ook zit, want al mijn tijd gaat op aan die k-auto. Met de escorte kunnen we het trouwens heel goed vinden. Hij spreekt goed engels, heeft gestudeerd en is heel aardig en op geen enkel moment hebben we het gevoel dat hij iets van ons wil. 's Avonds in Accra komt hij met zijn eigen auto ons ophalen bij het hotel en gaan we de stad in. Overigens hadden we onderweg ook al een nacht doorgebracht in Cape Coast, een stadje halverwege de grens en Accra, waar ik 's morgens een school binnenliep en in de lerarenkamer enkele leuke gesprekken had met enkele leraren. Stappend in Accra belanden eerst op een terrasje en praten en hebben veel lol met Robert, die ook de vervelende jongens op een afstand houdt en later in een disco, maar daar blijken vooral dames van minder zware zeden rond te lopen. Op zich wel leuk al die aandacht, maar de dames zijn zelfs handtastelijk en dat gaat al gauw vervelen. Als Robert naar huis wil, besluiten wij ook te gaan. De volgende dag ben ik bijna alleen maar met de auto bezig, bel heel Accra af en zelfs naar Nederland, neem taxis van ambassade naar douane naar ministerie van onderwijs (als de minister niet toevallig in vergadering had gezeten, hadden we hem te spreken gekregen, opmerkelijk hoe makkelijk dat ging) naar hotel, maar veel levert het allemaal niet op. De juiste mensen zijn er steeds niet en of we de volgende week maar terug willen komen.
Ondertussen heb ik ook een Ghanese simcard voor mijn telefoon gekocht. Die kostte 300.000 cedis. Mijn Ghanese nummer is 024225572, als je uit Nederland wil bellen moet daar 00 en de landencode van Ghana voor (233) waardoor het wordt: 0023324225572. Voor mij kost het op deze manier ongeveer 1 euro per minuut om naar Nederland te bellen, maar ik heb ook nog een gewone telefoonkaart, waarmee het goedkoper kan.
Na een pin-actie liep ik met bijna een miljoen op zak, of liever zakken, want in 1 zak paste die stapel 5000-tjes niet . André wisselde 150 Euro en verliet het bankgebouw weer met 1.092.000 Cedis, in een plastic draagtasje. Het grootste biljet is 5.000 Cedis wat 70 Eurocent waard is! Miljonair ben je hier al gauw.
Intussen is het 12 juni (de verjaardag van Wen), 13.00 uur lokale tijd (15.00 uur bij jullie) en heb ik om 15.00 een afspraak met een contact in verband met mijn project; ik zit te internetten in een ruimte (een café is het niet) in een woonwijk in Accra en morgenochtend hoop ik de juiste mensen te spreken te krijgen, waardoor mijn auto weer vrij komt.

Mail 6: Accra - Kumasi (Ghana)
Nadat we vorige week maandag onder begeleiding van een douane-escorte arriveerden in Accra, gingen we meteen naar het douanehoofdkantoor, om onze zaak voor te leggen. We moesten echter wel eerst de auto afgeven; deze werd binnen de poorten van de douane geparkeerd. Volgens de behandelend douanier (onze vriend de escorte had ons speciaal naar hem geleid omdat het een aardige man is) zou het niet zo'n probleem zijn als de Nederlandse ambassade achter ons zou staan. Dat we de auto snel terug zouden krijgen, maar dat deze zaken wel goed geregeld moesten worden. Nou dat viel dus tegen; de Nederlandse ambassade wilde niet meewerken (waar zijn die lui eigenlijk voor?). De contacten die een medewerker van de Ghanese ambassade in Nederland zou regelen waren nog niet toegezonden, zodat onze bedoelingen niet konden worden bewezen. Uiteindelijk is het goed gekomen, nadat we het probleem hadden voorgelegd bij mensen van het Ghanese ministerie van onderwijs, waar we via een in Nederland opgedaan contact belandden.
Het ministerie schreef een brief, waarin zij zich als het ware garant stelden voor eventueel te betalen invoerbelasting bij verkoop van de auto in Ghana. Al met al heeft ons dit vijf dagen gekost. Gisteren is het gelukt de uitlaat weer onder de auto gemonteerd (gelast) te krijgen. Een achterruit moet hier echter (alleen via de ambulante handel te verkrijgen) 1,4 miljoen Cedi kosten; dat is toch 200 Euro en dat vinden we teveel. Morgen hebben we nog wat laatste dingen af te handelen hier in Accra. Onder andere een visum regelen voor Burkina Faso. Daarna gaan we richting Ouagadougou (de hoofdstad van Burkina Faso) om daar de auto te verkopen. We rijden via Kumasi en Tamale en zullen ook nog langs het Voltameer komen. André hoopt begin volgende week op het vliegtuig te kunnen stappen, op weg naar Europa. Een rechtstreekse vlucht naar Nederland zal er wel niet inzitten, maar Parijs is ook goed genoeg.
Inmiddels hebben we Accra dus achter ons gelaten en zitten we in Kumasi, waar ik enkele in Nederland opgedane contacten hoop te spreken. Ook ben ik sinds gister weer verkouden (de 3e ziekte al onderweg, potverdrie), maar dat mag de pret niet drukken Meer heb ik niet te mailen, dus tot de volgende keer.
Antwoord op een paar vragen die ik per email kreeg:

Waar stuur je de e-mailtjes vandaan? Zijn er overal internetcafés?
Ja, daar zijn er heel wat van, vooral in de steden, maar toch ook in de kleine stadjes kom je ze wel tegen; nu, hier in Kumasi (1.000.000 inwoners), zijn er 10-tallen en zit ik te internetten in het gebouw van een benzinestation en dat is ook hier uitzonderlijk.
Het is vooraal de lokale bevolking die er gebruik van maakt, niet zozeer de toeristen. In tegenstelling tot bij ons, heeft bijna niemand hier een PC thuis.
Meestal zijn het kleine onderneminkjes boven winkels of zo; in dit café (is het eigenlijk niet) zit ik achter het modernste van het modernste spul (flatscreens onder andere), alleen de snelheid is slecht en de stroom viel net uit.

Of gaat dat via een gsm?
Nee, ik heb hier een simcard aangeschaft, dus ik heb nu en Ghanees prepaid gsm-etje, maar die probeer ik net als in Nederland weinig te gebruiken (024 225572, of had ik dat al gemeld? :-)) en laat het nummer steeds achter bij contacten hier.

Het je ook telefonisch contact met het thuisfront (of is dat te privé?)
Ik wordt regelmatig op mijn mobieltje gebeld door familie uit Nederland; kost wel wat (hoeveel weet ik niet, maar ik schat 1 a 2 euro per minuut), maar dan heb je ook wat ;-)

Mail 7: Kumasi - Ouagadougou (Burkina Faso)
Vanaf Accra zijn we tegen vier uur 's middags richting Kumasi vertrokken. Dat is de tweede stad van het land met ca. 1 miljoen inwoners. We kwamen pas laat weg uit Accra, omdat we een visum moesten halen voor Burkina Faso; zoals natuurlijk bij iedereen bekend is dat de plek waar we ons wrak voor grof geld gaan verkopen. Het visum was zo geregeld, maar het consulaat wilde betaald worden in CFA's (de munteenheid van veel landen in West Afrika, maar niet in Ghana, vergelijkbaar met de Euro) en deze waren in heel Accra nauwelijks te vinden. Van de 30.000 die we nodig hadden, lukte het ons er 20.000 in 4 uur te vinden. Toen we bij het consulaat aankwamen met ons zielige verhaal, mochten we de rest toch in Cedis betalen; weer een ton Cedis lichter dus! Afijn, 's avonds laat kwamen we in Kumasi aan, leuk hotel met Ierse pub. Volgende dag op pad voor het ontwikkelingsproject. Op een middelbare school ons reisverhaal voor een "klas" van 200 pubers vertelt, met zelfgemaakte tekening van West-Afrika op het bord. Achteraf vragen beantwoord. Leerlingen gaan staan als ze een vraag willen stellen. Leuk!!
De dag daarop had ik wederom project toestanden en is André de stad gaan verkennen, met ondermeer een bezoek aan de markt; de grootste van West-Afrika, wordt gezegd, met ca. 10.000 verkopers. Op die markt is (bijna) alles te koop, volgens André.
"Hé, Obroni!" (hé, blanke) is iets wat je hier heel vaak naar je hoort roepen. Moet je in Nederland eens andersom proberen; in de Bijlmer, is mijn advies. Aangezien de contacten in tegenstelling tot bij het ministerie in Accra, allemaal heel efficiënt verlopen, vooral dankzij een Amerikaanse studente, die ik toevallig in het internetcafé boven het benzinestation tegenkom, kunnen we de volgende dag reeds verder trekken naar het noorden.
Die dag is Tamale het einddoel. Dat halen we tegen negen uur. Echter, toen we uit eten wilden gaan in de stad, werden we door het hotelpersoneel tegen gehouden, ze vroegen waar we heen wilden en toen we ons plan vertelden, zeiden ze dat we niet meer weg konden gaan. "Waarom dan wel niet?" wilden wij weten. "There is a curfew from 9 pm", was het antwoord. Wat bleek, de "koning" van een naburig dorp was drie maanden geleden vermoord en dat was men nog aan het onderzoeken. Totdat het onderzoek is voltooid geldt er een uitgaansverbod; men is bang voor rellen/onlusten tussen de rivaliserende bevolkingsgroepen. De militairen patrouilleren 's nachts over straat en pakken iedereen op die zich na 9 uur buitenshuis begeeft! Uiteindelijk konden we na aandringen nog wat te eten krijgen in het hotel: rijst met kip en water. Vandaag (21 juni) zijn we doorgereisd naar Ouagadougou (Wagga voor de locals), hoofdstad van Burkina Faso, na eerst nog een school voor voortgezet onderwijs in Tamale bezocht te hebben. De rit naar Ouaga verliep voorspoedig, zonder problemen bij de grens; de lieftallige grensbeambte zag gelukkig niet dat onze West-Afrikaanse verzekering al een week verlopen was. Onverzekerd rondrijden betekend hier dat je de maximale uitkering van 750 euro kunt mislopen. Ik hoop dat we de auto een beetje vlotjes verkopen, zodat ik halverwege volgende week weer naar Accra kan terugkeren, waar nog projectzaken wachten.
Het volgende (en laatste) mailtje verwacht ik weer in Ghana of thuis te typen, waar ik verwacht over 2 weken weer te zijn.
Een vriend van me stelde enkele vragen, misschien dat de antwoorden ook voor jou interessant zijn.

Wat jullie daar meemaken is wel even wat anders dan naar de WK te kijken zonder deelname van Nederland.
Wij kijken ook bijna alles; hier zijn de meeste wedstrijden om 6 uur 30, dus als er een wedstrijd is die we willen zien, nemen we een iets duurder hotel met tv en kijken half slapend naar de 1e wedstrijd van de dag; net hier in Wagga Senegal zien verliezen van Turkije, in de bar van ons hotel, ik als enige tussen 30 luidruchtige Burkinezen en natuurlijk ben ik luid en duidelijk ook voor Senegal ;-); De teleurstelling dat Afrika verslagen is, is niet eens zo groot. Een paar weken geleden, toen Senegal Frankrijk verslagen had, waren we net uit Senegal in Guinee en toen was de herrie veel groter; even op straat je vuist omhoog steken en Senegal roepen naar de mensen op straat en je had er weer 35 vrienden bij.

Het is nu pauze in de halve finale Korea-Spanje (stand 0-0). Ik geloof dat heel Nederland voor Korea is.
De Nederlanders in Afrika ook, als Korea tenminste niet tegen een Afrikaans land speelt :-)

Leeft het WK nog in Afrika?
We hadden net vanmorgen iemand ingehuurd (1500 CFA per uur = ongeveer 2,5 euro) om te helpen de auto te verkopen en om ons vlotjes wat reisbureaus te laten bezoeken voor vliegtickets etc. en die zei dat het niet zoveel zin had om dat tijdens Senegal - Turkije verder te proberen, omdat iedereen voor de tv zou zitten en dat bleek ook. Hetzelfde gold ook voor de andere landen waar we doorheen reisden.

Ik begrijp uit je mailtjes, dat jullie tussendoor met een project bezig zijn. Ik heb niet meegekregen wat dat is, maar dat hoor ik dan wel als je weer terug bent.
Ik heb daar in Meppel ook niet teveel ruchtbaarheid aan gegeven, omdat de kans bestond dat het niet veel zou worden, maar ondertussen lijkt het wel te gaan lukken (ik ben namens een Nederlandse stichting "on a exploratory mission") en vertel ik er later wel meer over.

Ik heb een Peugeot verkocht aan een paar handelaren die de auto gaan exporteren naar Afrika. Kijk maar even rond of je hem al ziet.
Al 300.000 keer gezien, ze schilderen hem steeds weer over en hij is snel oud geworden hier :-)

Als ik jullie verhalen zo beluister, dan doe ik het helemaal fout. Ik had de auto zelf moeten exporteren.
Dat is inderdaad avontuurlijker en de bruto winst is wat hoger, maar netto valt het wat tegen en dan heb ik het niet over de uren die het kost :-)

Mail 8: Hallo uit Ouagadougou.
Onze auto is verkocht!!! Het had wat voeten in de aarde en we waren door al het gezeur bijna zover dat we hem aan een ontwikkelingsproject wilden schenken, maar een uurtje voordat André op het vliegtuig naar huis stapte (via Bamako komt hij morgenochtend (26 juni) in Parijs aan en bekijkt daar of hij verder tgveet of vliegt) was het toch voor elkaar; weliswaar lang niet voor het bedrag dat we in gedachten hadden en voorgespiegeld hadden gekregen, maar toch nog iets meer dan dat we er in NL voor betaald hadden.
Voor degenen die er wel een handeltje in zien: niet doen. Morgen krijg ik mijn nieuwe visum voor Ghana, waarna ik hoop daar zo snel mogelijk weer te belanden (per busrit van 24 uur of per vliegtuig) zodat ik zo snel mogelijk kan afmaken wat nog moet en weer naar huis kan; waar ik ondertussen weer flink zin in begin te krijgen.

Mail 9: Weg uit Wagga, alleen in Accra.
Vanochtend om een uur of 8 in Accra aangekomen na een busreis van een uurtje of 26 uit Ouagadougou. Het was niet bepaald het type luxe touringcar met bar en video en stoelen in de slaapstaand. Nee, smalle, tamelijk harde, afgekloven, met kunstleer beklede stoeltjes, die bovendien scheef hangen en waar op vervelende plaatsen harde stukken in zitten; en niet alleen netjes 2 rijen van 2, maar ook het middenpad nog vol met klapstoeltjes, zodat je helemaal opgesloten word. Echt iets voor de gevorderde claustrofobicus. Geslapen heb ik dus niet veel, want mijn beide bejaarde buurvrouwen duwden me zeer beslist terug als ik te veel naar links of rechts overhelde; en ik deed dat natuurlijk ook bij hen.
De meeste Ghanezen in de bus sliepen trouwens met hun voorhoofd op de rand van de stoel voor hen, die nog tamelijk zacht was. Nadat ik met een taxi een hotel gezocht en gevonden had een paar uurtjes geslapen (3?) en een afspraak gemaakt op het ministerie;
’s Middags ben ik er geweest en bijna met ruzie weggelopen daar; ze vinden het normaal dat ik ze betaal voor hun tijd (gewoon per persoon, dus niet iets als tarieven), terwijl ze gewoon in werktijd met me praten; zal wel het cultuurverschil zijn. Morgen ga ik naar Cape Coast voor een bijeenkomst met studenten, vooral educatiespecialisten. Verwacht 2e helft van volgende week naar huis te vliegen.

Mail 10: Langs de Ghanese kust
"Verwacht 2e helft van volgende week naar huis te vliegen." typte ik in mijn vorige mailtje; dat is nu en ik zit hier nog, in Cape Coast om precies te zijn, een stad zo'n 150 km ten westen van Accra.
Vorige week vrijdag de bus uit Accra genomen (geen auto meer, snif) met 2 uur vertraging 's avonds om een uur of 9 in Cape Coast aangekomen, ingecheckt in het door kennissen voor me gereserveerde hotel (slechts 4 euro per nacht, maar ik heb wel veel jeuk ;-)), waar ik de groep Amerikaanse, Japanse, en Europese studenten die ik hoopte te treffen net misliep. Toen ik ze uiteindelijk aan de telefoon had waren ze alweer op de weg terug naar ons hotel; de Amerikaanse studente antropologie die als gastvrouw optreed heeft me vervolgens afgezet bij een restaurantje in de buurt, rijst met kip gegeten (geen keus), naar huis gelopen en gaan slapen. De volgende ochtend met een groep van een man of 8 (hoewel, allemaal vrouwelijke studenten, docenten en 2 professoren) een toer naar het slavenfort van Elmina gemaakt, waar de Nederlanders berucht zijn vanwege hun slavenhandelverleden; 's avonds een afscheidsfeest van 1 van hen, de gastvrouw die hier een jaar zat. Heel veel goede contacten opgedaan. Van zondag tot nu een paar scholen en vooral de universiteit bezocht en veel gepraat over project. Straks nog een gesprek met een hoogleraar educatie en enkele van zijn studenten hier en daarna met de trotro naar het dorp Ajumako (60 km) waar ik uitgenodigd ben op het initiatiefeest van de nieuwe plaatselijke koning (een soort burgemeester). Zaterdag naar Accra, zondag mijn laatste gesprek, daarna zo spoedig mogelijk naar huis, hoop ik.

Mail 11: Cape Coast - Ajumako - Techiman – Accra
Oftewel: De avonturen van Keesje in Afrika.
Op het initiatiefeest van de nieuwe plaatselijke koning van Techiman had ik bijna meer belangstelling dan NANA (zo heet de nieuwe koning), want ik was de enige Obroni in een afgelegen en niet toeristisch dorp; ik was er uitgenodigd door de organisatrice, die mijn hoofdcontact in Ghana is.
Hoe bekende Nederlanders of filmsterren zich soms voelen, dat weet je als je als enige blanke tijdens een volksfeest door de hoofdstraat van Techiman of Ajumako hebt gelopen; iedereen wilde met me praten, adressen uitwisselen en naar me zwaaien en als ik terugzwaaide was het hek helemaal van de dam; zelfs de nieuwe koning nodigde me uit op speciale audiëntie; hij zat verscholen in een tot kleedkamer omgebouwd klaslokaal van de plaatselijke lagere school en de ceremonie schreef voor dat hij zich nog niet aan het volk mocht tonen. Toen ik nietsvermoedend een bezoekje aan de school bracht om mijn laatste voorraadje pennen en blocnotes te slijten, werd ik meteen mee naar binnen getroond door 1 van zijn verzorgers en werd voorgesteld; omdat ik een T-shirt droeg met een afdruk van hem in vol ornaat erop (zoals honderden anderen in het dorp), was herkenning in het donkere klaslokaal niet moeilijk en hadden we een ontspannen gesprek.
Later die dag bestond de eerste fase van de meerdaagse ceremonie eruit dat hij in draagstoel door het dorp gehost werd onder begeleiding van de meest wilde Afrikaanse klanken en dansen; meedoen was gelukkig niet verplicht.
Na een uurtje of 2 maakte een hoosbui een abrupt einde aan het feest en vluchtte iedereen naar binnen, de huizen en hutten in. In het huis van mijn gastvrouw werd het enorm gezellig, want de drummers waren er ook terechtgekomen, op de veranda van de patio van een "extended"-familiehuis; iedereen (van 6 tot 66 jaar) danste op opzwepende drummuziek onder het goedkeurend oog van een Obroni met een biertje in zijn hand. En het bleef nog lang onrustig in Techiman :-)
De volgende morgen had de gastvrouw besloten dat ik eigenlijk niet weg kon voordat ik ook een cadeau (net als iedereen) aan de koning zou hebben gepresenteerd; na lang onderhandelen kwamen we uit op 65 US$. Het presenteren zelf was ook aan de ceremoniële wetgeving onderhevig, maar die kreeg ik gelukkig van tevoren uitgelegd; Eén fout maakte ik echter toch, maar die werd me met veel gelach vergeven; ik noemde de celebration een "party" en zag mijn gastvrouw wit wegtrekken.
Na afsluiting van die officiële gebeurtenis werd ik samen met de cameraploeg van TV3 (misschien ben ik zo nog op het nieuws van half 7 vanavond) met spoed naar Accra vervoerd, waar ik ruim op tijd was om voor 12 uur zaterdagmorgen mijn ticket te betalen voor de terugreis, die vandaag (zondagavond) begint (over een uurtje of 5 als ik dit typ) en maandagochtend als het goed is in Meppel eindigt.
Verder niet veel avonturen beleefd, dus dit was mijn laatste mail uit Afrika; ik hoop dat je er een beetje plezier aan beleefd hebt en zou graag van je willen horen wat je er van vond; één van de ontvangers vond namelijk dat ik erg negatief schreef over Afrika, zijn bewoners en vooral mijn belevenissen; was dat inderdaad zo?
Of waren het misschien toch die vermaledijde stukjes van reisgenoot André ;-)?
BTW, de kroningsceremonie was niet op TV en ik dus ook niet.



Kees Hoogendijk, Meppel. http://www.hcopleidingen.nl/
Onderwijsproject: http://www.smartkidsweb.nl/
Verhaal van reisgenoot André Klomp: http://members.home.nl/woodshoe/mijnweb/